Sangi سهيل سانگي

سهيل سانگي سنڌي ڪالم ۽ آرٽيڪل About Current political, economic media and social development issues

Friday, November 15, 2019

ڇا مولانا جو پلان بِي، فيس سيونگ آهي؟

https://www.pahenjiakhbar.com/articles/%da%87%d8%a7-%d9%85%d9%88%d9%84%d8%a7%d9%86%d8%a7-%d8%ac%d9%88-%d9%be%d9%84%d8%a7%d9%86-%d8%a8%d9%90%d9%8a%d8%8c-%d9%81%d9%8a%d8%b3-%d8%b3%d9%8a%d9%88%d9%86%da%af-%d8%a2%d9%87%d9%8a%d8%9f/

ڇا مولانا جو پلان بِي، فيس سيونگ آهي؟

ٻن هفتن تائين وفاقي گادي واري شهر ۾ ڌرڻي کي ڪا موٽ نه ملي، ته مولانا فضل الرحمان جنهن گذريل چئن مهينن کان سڄي 

ملڪ ۾ سياسي گوڙ پيدا ڪري وڌوهو. تنهن پلان بِي جو اعلان ڪري ٽپڙ ويڙهيا. سندس خالي هٿ اٿڻ جو ڪارڻ اهو پيو ڄاڻايو وڃي ته کيس ڪنهن ڏاڍي جي پُٺ نه 
هئي. معنيٰ ته اهو سڀ اسڪرپٽ ٿيل نه هو. خير اڳتي هلي جڏهن راوي روايت ڪندا، معاملن جي کوٽائي ٿيندي تڏهن وڃي پڪ 

ٿيندي ته اهو اسڪرپٽ جو حصو هو يا نه؟ آزادي مارچ هڪ اهڙي موڙ تي وڃي پهتو هو جو صفا بند گهٽي اچي ويئي هئي. ان ڪري هڪ تشريح اها به ڏني پئي وڃي ته مک شاهراهن کي بند ڪرڻ واري پلان بِي جو اعلان فيس سيونگ آهي.

اهو مارچ ملڪي تاريخ جو بهرحال هڪ وڏو واقعو هو، جنهن جا ڪي ترت ته ڪي وري ڊگهي پنڌ جا اثر نڪرڻ اڻ ٽر آهي. ايندڙ چند ڏينهن تائين بحث جو موضوع اهو رهندو ته مولانا پاڻ توڙي مجموعي طور ملڪ جي جمهوري تحريڪ ان ڌرڻي ۾ ڇا کٽيو ڇا هارايو؟ 
تجزيه نگار چون ٿا ته مولانا جي خالي هٿين واپسي مان لڳي ٿو ته ساڻس ٺڳي ٿي آهي. 
هڪ خيال اهو به آهي ته جي يو آءِ (ايف) جي هن فيصلي سان حڪومت کي فائدو ٿيندو ۽ اپوزيشن ڪمزور ٿيندي. هاڻي اهو تاثر بيهندو ته اپوزيشن وڌ ۾ وڌ ايترو ئي احتجاج ڪري سگهي ٿي جو اسلام آباد ۾ وڃي ڌرڻو هڻي ويهي. پر جڏهن ڌرڻي جو ڪارڊ به استعمال ٿي چڪو ۽ ان کي سگهارين ڌرين لفٽ نه ڪرائي، ڳالهه نه ٻڌي ويئي، سواءِ ان جي جو چوڌري شجاعت حسين کي بظاهر ڳالهين لاءِ موڪليو ويو. پر اهو به مولانا کي ڪجهه ڳالهيون ٻڌائي ۽ ڪجهه معاملا سمجهائي آيو. 

اهڙين حالتن ۾ باقي هر احتجاج بي اثر ٿيندو. يا وري ان کان وڏو، سخت يا وري انوکو احتجاج ٿئي جو وس وارا عملدار ٻڌن. پر اهو خيال پنهنجي جاءِ تي رهندو ته جيڪي به ٿيو سو خوب ٿيو. حڪومت کي ڪنهن ته چئلينج ڪيو. ڪو ته ميدان ۾ لٿو.
اهي سڀ ڳالهيون پنهنجي جاءِ تي پر ڪجهه حقيقتن کي رد نٿو ڪري سگهجي. هي ڪنهن اڪيلي پارٽي جو وڏو ۾ وڏو شو هو. ماڻهن جي شرڪت جي حوالي سان ماضي جي مارچن کان وڏو هو. هي ماضي وارن احتجاجن کان ان ڪري مختلف هو جو آخر تائين پرامن رهيو. نه ڪنهن پوليس واري کي پٿر لڳو نه ڪنهن احتجاجي جو مٿو ڦاٽو. 
هن ڌرڻي ۾ ماڻهن جي وڏي انگ سان گڏ ان کي پرامن ۽ منظم رکڻ دوران اهو به ثابت ٿيو ته “مارچ پرامن به ٿي سگهي ٿو.مولانا فضل الرحمان ڪو شدت پسند ڪونهي” جيئن ڌرڻي کان اڳ ورديون پاتل مولوين کي هڪ وڊيو ۾ ڏيکاريو ويو هو.

آزاري مارچ جا تڪڙ ۾ سامهون آيل ٽي وڏا سبق اول اهو ته مولانا عالمي برادري کي سمجهائي نه سگهيو ته هو ڇا چاهي ٿو، يا اهو ته عالمي برادري مٿس اعتبار نه ڪيو. ان کي ايئن به وٺي سگهجي ٿو ته عالمي ۽ خطي جي صورتحال مولانا جي حق ۾ نه هيون. جو هو موجوده حڪومت خلاف تحريڪ جي اڳواڻي ڪري اها ڪامياب ٿي وڃي. ان ۾ افغان مسئلي کان وٺي، آءِ ايم ايف، آمريڪا، چين ۽ انڊيا تائين جا معاملا شامل آهن. 
ساڳي ريت هو پنهنجي ٻن وڏين اتحادين پيپلزپارٽي ۽ نواز ليگ کي به سمجهائي نه سگهيو جيڪي کيس “هچي مچي ڪري” رڳو حوصلو وڌائي رهيون هيون. ٻيو اهو ته پندرنهن سورنهن مهينن جي اندر ڪنهن چونڊيل حڪومت کي ختم ڪرڻ آسان ناهي. ڪنهن به حڪومت کي غير مقبول ٿيڻ يا عوام جي مڪمل بيزاري لاءِ وقت گهربل هوندو آهي.ان سان گڏوگڏ حڪومت جي ساٿاري ڌرين کي به اڃان تائين آسرو هوندو آهي، سي ايڏي تڪڙ ۾ ان مان هٿ نه ڪڍنديون آهن. 
ٽئين ڳالهه اها ته جيڪڏهن ايترو جلدي عمران خان جي حڪومت کي ختم ڪيو ويو ته هو “سياسي شهيد” ٿي ويندو. ۽ همدردي جو ڪارڊ کڻي ايندو ته، “مون کي ڪم نه ڪرڻ ڏنو ويو. ٽي چار سال ڏيو ها ته الائجي ڇا ڇا ڪري ڏيکاريان ها.” ان ڪري آزادي مارچ واري تحريڪ کي وقت کان اڳ “نابالغي” واري تحريڪ قرار ڏنو پيو وڃي.
ملڪي معيشت جو معاملو گهڻو ڌيان لهڻي. سگهارين ڌرين طرفان مولانا سان ڳالهيون هلائيندڙ چوڌري شجاعت حسين ان کي انهن لفظن ۾ بيان ڪيو آهي ته موجوده ملڪي حالتن ۾ ڇهن مهينن ۾ ڪوبه وزيراعظم ٿيڻ لاءِ تيار ناهي. “صاحب اقتدار” ڌرين کي کپي ته اهي پنهنجي سگهه مهانگائي ۽ بيروزگاري تي خرچ ڪن. 
غالبا چوڌري شجاعت “صاحب اقتدار” کي اهو پيغام ڏيڻ پيو گهري ته ”معاشي مسئلن تي اٿندڙ تحريڪ حڪومت لاءِ خطرناڪ ٿي سگهي ٿي. شڪر آهي جو مولانا جي تحريڪ ۾ اهو اشو ايترو مضبوطي سان نه کنيو ويو هو. ان ۾ رڳو سياسي مخالفت هئي. تنهنڪري عوام جا وسيع تر حلقا ان سان ڳنڍجي نه سگهيا.”
مارچ ۾ مڃيو ويو ته مولانا فضل الرحمان پاڪستاني سياست جو اهم جز آهي. پر انهي مڃتا جو فوري طور کيس ڪو فائدو نه مليو. 
فوري طور نواز شريف کي فائدو مليو. حڪومت بيمار اڳوڻي وزيراعظم نواز شريف کي پرڏيهه موڪلڻ لاءِ تيار ٿي. جيئن ته مولانا ڌرڻو ختم پئي ڪيو تنهن ڪري نواز شريف جو نالو اي سي ايل ۾ ڦاسي پيو. اها حڪومت جي انهن ڪوششن جو حصو هئي ته پنجاب مولانا جي تحريڪ کان پري رهي. 
ساڳي صورتحال پيپلزپارٽي سان به آهي. جنهن جا ٽي مکيه معاملا آهن. يعني سنڌ حڪومت، آصف زرداري جي بيماري ۽ قيادت خلاف ڪيس- گڏيل اپوزيشن جي رهبر ڪاميٽي جي ڇٽيءَ جي باوجود جي يو آءِ توڙي پيپلزپارٽي ۽ نواز ليگ کي حڪومت ڌار ڌار هينڊل ڪيو، گڏيل ڳالهيون نه ڪيون. شايد پيپلزپارٽي ۽ نواز ليگ ڪنهن اهڙي پيڪيج جو حصو نه پيون بڻجڻ گهرن جيڪو مولانا سان ڳالهين ذريعي تيار ٿيو هجي.
جي يو آءِ بي پلان تحت ملڪ جا مُک رستا بند ڪرڻ جي ڌمڪي ڏني آهي. جيڪڏهن اها ڌمڪي رڳو عزت بچائڻ ۽ بند گليءَ مان گهُت هڻڻ لاءِ ناهي ته ان سان عام زندگي متاثر ٿيندي. معاملو تشدد ۽ ٽڪراءُ ۾ وڃي سگهي ٿو. اهڙو ٽڪراءُ جيڪو ملڪ جي مختلف حصن ۾ هڪ ئي وقت ٿي سگهي ٿو. اهڙي صورت ۾ نتيجو ڪهڙو نڪرندو؟ حڪومت جا مخالف توڙي اتحادي ڪهڙي موٽ ڏيندا؟ 
اها صورتحال مولانا کي سياسي طور اڪيلو ڪري سگهي ٿي. ان جو هڪ اظهار ايئن سامهون آيو آهي ته سنڌ حڪومت جنهن وڏي لاڏ ڪوڏ سان مولانا کي آزادي مارچ تي اسلام آباد لاءِ روانو ڪيو هو تنهن چئي ڇڏيو آهي ته ڪنهن کي روڊ بلاڪ ڪرڻ جي اجازت نه ڏني ويندي. ٻيو اهو ته پلان بِي جي پنجاب وٽان به ڪنهن اثرائتي موٽ جو آسرو ڪونه ٿو لڳي. 
هن وقت تائين اطلاع اهي آهن ته خيبرپختونخواهه ۽ بلوچستان جي پختون آبادي وارا علائقا پلان بي ڏي ويندي نظر اچن ٿا. جهڙي طرح جنرل ضياءُ الحق ايم آر ڊي تحريڪ کي ملڪ گير جمهوري تحريڪ کي سنڌ جي تحريڪ بڻائي ڇڏيو هو. لڳي ٿو ته جي يو آءِ جي تحريڪ کي پختونن جي تحريڪ بڻايو پيو وڃي. 
Fazal, Dharna- 2019

Labels: , ,

Saturday, October 12, 2019

هڪ دفعو وري سعوديه جي ثالثي؟

PPP, Fazal, Saudia mediation, PMLN, 2019 

سعوديه جي حڪومت ۽ اپوزيشن پارٽين ۾ ثالثي؟

نيٺ اپوزيشن جون مُک جماعتون مولانا فضل الرحمان واري نقطي تي وڃي پهتيون آهن. ان ۾ مولانا جو ڪمال پنهنجي جاءِ تي پر وڏو ڪمال حڪومت جو آهي، جنهن اپوزيشن جي ٻن وڏين جماعتن جا گس بند ڪري ڇڏيا. هن کان اڳ پيپلزپارٽي ۽ نواز ليگ ڌرڻي جي تاريخ اڳتي وٺي وڃڻ لاءِ زور ڀري رهيون هيون. ان ۾ ڪجهه نومبر مهيني جون نزاڪتون هيون ته وري ڪجهه ماڻهن ۾ حڪومت مخالف جذبا وڌڻ لاءِ گهربل وقت هو. ان سان گڏو گڏ اها ڳالهه اهم هئي ته پيپلزپارٽي ۽ نواز ليگ تحريڪ جي قيادت ۽ ان کان پوءِ ٿيندڙ اثر ۽ نتيجا پنهنجي پنهنجي هٿ ۾ رکڻ پئي گهريا.
هاڻي پيپلزپارٽي جو چيئرمين بلاول ڀٽو زرداري چوي ٿو ته اسان جا سڀ رستا بند ڪيا ويا آهن. هاڻي وٽن مولانا فضل الرحمان سان سهڪار ڪرڻ جو ئي رستو بچيو آهي. ساڳي صورتحال نواز ليگ جي آهي. نواز شريف کي چوڌري شگر ملز واري ڪيس ۾ به ملوث ڪيو ويو آهي. سندس پارٽي جو موقف اهو آهي ته پارٽي کي ديوار سان لڳايو پيو وڃي. ٻئي طرف پراڊڪشن آرڊر جاري ٿيڻ باوجود گرفتار اسيمبلي ميمبرن کي ايوان ۾ نٿو آندو وڃي. حڪومت تي دٻاءُ وجهڻ لاءِ نواز ليگ پنجاب ۾ اسٽينڊنگ ڪميٽين تان استعيفا ڏيڻ جو فيصلو پئي ڪري.
خيبرپختونخواهه جي وزيراعليٰ چيو پئي ته هو ڪنهن کي گهرن کان ٻاهر نڪرڻ ڪونه ڏيندو. ڪير هتان لنگهي ته ڏيکاري. اصل ۾ جي يو آءِ پنهنجي ڌرڻي جي شروعات سنڌ جي شهر سکر مان ڪرڻ ڏي وڃي پئي. ڪي پي ڪي جي وڏي وزير کي اها خبر هئي، ان ڪري هن شينهن ٿيڻ جي ڪوشش پئي ڪئي. حڪمت عملي اها آهي ته سنڌ ۽ پنجاب کي به سرگرم ڪجي ۽ ڌرڻي ۾ شامل ڪجي. بلاول ڀٽو سنڌ حڪومت ۽ پارٽي جي صوبائي قيادت کي هدايتون ڏيئي چڪو آهي ته جي يو آءِ کي ان ڪم ۾ هر ڪا مدد ڪئي وڃي.
مولانا فضل الرحمان جي ڌرڻي جي ڪاميابي ۽ ناڪامي بابت تجزيه نگار ۽ سياسي اڳواڻ مختلف تبصرا ڪري رهيا آهن. سندن خيال آهي ته اهو ڌرڻو حڪومت کي هٽائي نه سگهندو. ڏٺو وڃي ته ڪوبه هڪ ڌرڻو يا هڪ تحريڪ ڪنهن به حڪومت کي هٽائي نه سگهندي آهي. لڳاتار ننڍيون وڏيون تحريڪون هلنديون آهن. ان ذريعي حڪومت ايڪسپوز ٿيندي ۽ پوئتي هٽندي ويندي آهي ۽ نيٺ اهو فيصلائتو موڙ ايندو آهي جو ان کي وڃڻو پوندو آهي. ان سڄي عمل ۾ ڪابه حڪومت هجي، پنهنجا حامي ۽ اتحادي وڃائيندي رهندي آهي. ساڳئي وقت حڪمران طبقي کي به پنهنجي فيصلن تي نظرثاني ڪرڻ جو موقعو ملندو آهي ۽ هو اهو ڏسندو آهي ته ڪو ٻيو به آپشن موجود آهي. ان ڪري اهو چوڻ ته ڇاڪاڻ ته “وڏيون ڌريون” حڪومت سان گڏ بيٺل آهن، تنهن ڪري ڪجهه نه ٿيندو. ايترو صحيح ناهي. اهي ڌريون به آخر ڪيترو ساٿ ڏينديون. جڏهن اهڙيون وڏيون تحريڪون هلنديون آهن ته اهي حڪومت کي ڀلي ڪيرائي نه سگهن پر زخمي ضرور ڪري ڇڏينديون آهن. ان ڪري اهڙين تحريڪن جي پنهنجي هڪڙي اهميت آهي. ان ذريعي جيڪڏهن حڪومت زخمي يا ڪمزور ٿئي ٿي ۽ جيتري به پوئتي هٽي ٿي اها سياسي ڌرين جي ڪاميابي آهي.
هن سڄي منظر نامي ۾ هڪ نئين ڳالهه شامل ٿي آهي، سا اها ته مولانا فضل الرحمان اسلام آباد ۾ سعودي عرب جي سفير سان ملاقات ڪئي آهي. خبرون آهن ته سعودي سفارتڪار سان هڪ اعليٰ سرڪاري عهديدار به ملاقات ڪئي آهي. حڪومت جنهن ڪالهه تائين مولانا فضل الرحمان کي ڊيڄاريو پئي ۽ داٻا پئي ڏنا تنهن نيٺ ٽياڪڙي لاءِ هڪ غير ملڪ کي شامل ڪيو. اسلام آباد مان ايندڙ خبرن موجب سعودي سفير سومر ڏينهن اسلام آباد پهتو هو. چيو پيو وڃي ته هو هلندڙ هفتي دوران ئي واپس وطن ويندو. پنهنجي رپورٽ سعودي بادشاهه کي پيش ڪندو. اها ڳالهه به اهم آهي ته ٻن ٽن ڏينهن ۾ وزيراعظم عمران خان ته سعوي عرب وڃي رهيو آهي. تجزيه نگارن جو چون ٿا ته، “اهو چوڻ مناسب ٿيندو ته سعوديه مخالف سياسي جماعتن جي وچ ۾ ٽياڪڙي جو ڪردار ادا ڪري رهيو آهي.”هي ڪو پهروين ڀيرو ناهي جو سعودي عرب پاڪستان جي سياسي معاملن ۾ وچ ۾ پيو آهي. ذوالفقار علي ڀٽي جي خلاف جڏهن نون ستارن واري پي اين اي جي تحريڪ هلي هئي ته سعودي سفير ٽياڪڙي ڪري حڪومت ۽ مخالف ڌر کي ڳالهين جي ميز تي آندو هو. مشرف جي دور ۾ جڏهن نواز شريف کي جهاز جي اغوا واري ڪيس ۾ سزا آئي تڏهن به سعودي عرب سندس “ضمانت” ڪرائي ۽ کيس پاڪستان مان سعودي عرب نيو ويو جتي هو شاهي مهمان ٿي رهيو. وري جڏهن نواز شريف لنڊن مان زوري پاڪستان اچڻ جي ڪوشش ڪئي ته کيس گرفتار ڪيو ويو هڪ دفعو وري سعوديه کيس پاڪستان مان وٺي ويو. اهڙي ٽياڪڙي جا مضبوط مثال موجود آهن.
سعودي عرب جو مولانا فضل الرحمان تي ته مذهبي حوالي سان اثر آهي ئي پر نواز شريف جو به محسن رهيو آهي. ممڪن آهي ته هڪ دفعو وري سندس “ضمانت” ڪرائي وجهي، اهو ئي سبب آهي جو شهباز شريف خميس ڏينهن نواز شريف سان جيل ۾ رٿيل ملاقات نه ڪئي. کيس هن ملاقات ۾ ڌرڻي ۾ شموليت بابت پارٽي جي سفارشن کان آگاهه ڪرڻو هو ۽ آخري فيصلو نواز شريف کي ڪرڻو آهي. مولانا فضل الرحمان ۽ سعودي سفير جي ملاقات جو اڃان ڪو نتيجو نه نڪتو آهي. ان ڪري نواز ليگ به ڌرڻي ۾ شموليت بابت پنهنجي باقاعده گڏجاڻي ۾ ڀرپور شموليت جو اعلان نه ڪيو آهي.
پيپلزپارٽي جا سعودي عرب سان ڪي پرجوش ناتا نه رهيا آهن. سعودي جي ثالثي مولانا فضل الرحمان کان اڳتي وڌي نواز شريف تائين به ويندي. جيڪڏهن ايئن ٿيو ته پيپلزپارٽي وري گڏيل عرب امارتن وارو چينل استعمال ڪندي، جنهن سان ذوالفقار علي ڀٽو کان وٺي بينظير ڀٽو ۽ آصف زرداري تائين پارٽي جي قيادت جا ويجها ناتا رهيا آهن. انهن ملڪن موجوده حڪومت جي دور ۾ پاڪستان جي مالي مدد ڪئي ۽ تيل به اوڌر تي ڏنو. جيڪڏهن سعوديه جي ثالثي ڪم ڏيکاري ٿي ته رڳو حڪومت جون فرمائشون پوريون نه ٿينديون، بلڪه ان پيڪيج ۾ مولانا فضل الرحمان، نواز شريف ۽ آصف زرداري لاءِ به ڪجهه موجود هوندو. جيڪڏهن اهو ڪم ٿي وڃي ته چئبو ته مولانا فضل الرحمان پنهنجي کسيل سياسي حيثيت بحال ڪرائي وٺندو. پر هاڻوڪو مولانا ڳرو ٿي پوندو. پوءِ اهو وزن نواز ليگ ۽ پيپلزپارٽي کي به کڻڻو پوندو

Labels: , , , ,